ماهنامه اینترنتی کافه طنز

نقل است در روایات که رندی خرش را به حمل باری ثقیل اجبار داشتندی و سخت بر کفل وی تازیانه نواختندی!

خر است این، مسلمان، نبودست فیل
نبردست باری بدین سان ثقیل
بگو از کجا این چنین دلخوری
که خالی کنی بر سر این صغیر

خر بی نوا از بس تازیانه خورده بودندی زبان باز کردندی و گفتندی: «نامسلمان بی سبب بر من ظلم روا مدار که این بار سنگین است و نه در تاب من مسکین است».
رند که دید خر لب به سخن گشودندی بسیار تعجب نمودندی پس صورتش به سیلی سرخ نمودندی مبادا که در خواب باشدندی.
خر گفت: خود را زدنت چه سودی که هیچ گاه بیدارتر از این زمان نبودی!
رند پاسخ گفتندی: آیا تورا سخن گفتن شاید؟! پس این وضع فلاکت بار، نباید!

تو در بین اقوام دردانه ای
علیمی و دانا و فرزانه ای
به اصطبل خفتن گناه تو است
شما لایق بهترین خانه ای

خر خنده ای کردندی و گفتندی: آن زمان که بر شاخسار میوه ای بودندی، من حکیم و عالم و واعظ بیشه بودمی، مشکلات وحوش حل می کردمی و ردای سیادت به تن می کردمی و بر کار آنها قضاوت می کردمی و از حیات خویش احساس رضایت می کردمی… تا اینکه روزی چون به سیر آفاق می رفتمی و از مشاهدات مناظر لذت می بردمی و علف تازه می خوردمی، موجوداتی دیدمی که بر دو پا راه می رفتندندی و بدن هایشان ز خلق می پوشاندندی و در زیر سقف ها می زیستندندی و از گزند ها در امان بودندندی.
با خود گفتم خوشا اینان که اینسان زیست کنندندی و بر آنها رشک بردمی!
پس خود را به خریت زدم و به نزد آنها شتافتم. هم اکنون من نیز بر خلاف دوستان و همچون ایشان ردایی بر تن دارم و روی سر سقفی از اهن دارم و یونجه ی آماده و آب تازه…

که وضعم از این بیش و بهتر نبود
در آن جنگل و بیشه مردن مرا چیست سود
دگر تا ابد بر نگردم به دشت
که هیچ از رفیقان چونان من نبود

پس تو نیز بر آن باش که مقام این دنیا را به قیمت گزاف رنج و مشقتش نخری که گر چنین کنی خیلی خری!

مکن عمر خود را به سختی تباه
که آری به دستت مقامی و جاه
مقامت، تورا جز مشقت چه سود
بیفتی در این راه رفتی به چاه

Popularity: 90% [?]