ماهنامه اینترنتی کافه طنز

نقل است در احادیث که روزی بیت الدواری (حلزونی) چون برف ها به آب گرویدندی و زمستان در حال رخت بر بستن بودندی بر آن شد تا از دیوار باغی که در آن همی زیست به بالا رود تا چون عید رسیدندی به بازدید همسایه اش همی رسیده باشد و تعطیلات با هم بگذرانند.
پس بدین قصد که تا چند صباح دیگر میهمان همسایه باشد و وقت ظهر در سایه باشد و صبحانه اش خامه باشد و معاف از تکانیدن خانه باشد و ربیع را تمام در استراحت و لم و دستی زیر چانه باشد صعود همی کرد و زمزمه کنان همی خواند به صدایی زیبا و بس عجیب:

خوشا نوروز و بَه ایام شادی
زمان تنبلی، وقت گشادی!

که باشی گر به نزد دوست مهمان
نجنباند تو را طوفان و بادی

پس به دیوار بچسبید و از آن بالا همی رفت!
روز اول چون قدری بالا رسید گله ای از رمگان بدید که در پس قوچی با شاخی بس طویل چرا می کردند. با خود بگفت: “ای کاش مرا نیز شاخی چنین بودندی تا بر هم نوعان احکام راندندی…” پس قدری بترسید و محکم به دیوار بچسبید.
روز دوم چون قدری بالا تر رسید گاو نری بدید که صاحب شاخی بود بس تیز! پس بی هیچ هراسی از ددان و درندگان به نشخوار همی بود. با خود بگفت: “ای کاش مرا نیز شاخی چنین بودندی که غیر را به حرکتی ترساندمی…” آهی بکشید و بر جدار محکم تر همی چسبید.
القصه که تا آن چند روز که به دیوار همی چسبیده بود انواع احشام بدید که هرکدام را شاخی بود، مقامی بود و شأنی… تا به بالای دیوار برسید… زان مکان ِ بلند هر موجود را در نظر کوچک انگاشتی و زیر پا دانستی پس چشمان دراز نمودتا بهتر ببیند و چون چنین نمود با خود همی گفت: “ما خود بی خبر بودیم و ما را شاخی طویل و بس تیز بودندی و ما را مقامی نیز بودندی و غرش شیران برایمان چون ویز بودندی و از ما ترس در دل مخلوقات لبریز بودندی و چه حاجت تا خود بر این جدار ناچیز چسبانیم؟!”
و چون بر خویش غره گشتندی یزدان پاک بر آن گاو که جهان بر شاخ همی گرداندندی دستور بدادی که سال نو گشتی و دنیا را بدان شاخ حوالت دهاد!
از آن تکان بیت الدوار که دیگر بر جدار چسبان نبودی به زیر افتادندی و غلتی خوردندی و به باغ خویش بازگشتندی و نوروز زمان و وقت از یاد همی برد!

Popularity: 52% [?]